moeilijk zwanger worden

Als zwanger worden niet vanzelf gaat, mijn verhaal deel 2

Eerder schreef ik een blog over onze weg richting een eventuele zwangerschap. De diagnose was nog vaag en ik zat vol vragen. De afgelopen maanden zijn een heen en weer slingering geweest van eventuele diagnoses en onverwachte uitkomsten. Deel twee van mijn verhaal heeft dus even op zich laten wachten…mijn excuses hiervoor, maar elke zoveel dagen kwamen er andere vragen, andere antwoorden en bleek eigenlijk niets te zijn wat het in eerste instantie leek..

Voor dat ik de afgelopen maanden hieronder op het spreekwoordelijke papier zet wil ik een klein woord van dank uitspreken. Dankjewel alle lieve dappere dames die me naar aanleiding van mijn eerdere blog een berichtje stuurden. Veelal met hun eigen verhaal. Delen helpt. Dankjewel lieve mensen mét en zonder kinderen die met ons mee leven. En dank aan alle mensen die gewoon even mijn hand vast pakte (fysiek of online!) en zeiden dat ze aan ons dachten. Dankjewel voor de fijne contacten die ik heb overgehouden aan het delen van mijn verhaal. Waar ik eerst nog een beetje angstig was voor de reacties, ben ik nu overladen met lieve berichten!

De medische molen

Zoals ook in mijn eerdere blog over moeilijk zwanger worden begin ik dit verhaal met de medische molen. Ten tijde van mijn eerste blog kwamen we net van de huisarts en was er een afspraak gepland bij een fertiliteits– arts in het ziekenhuis. Ik wist niet wat ze allemaal zouden gaan doen. En misschien, als ik van te voren wist dat het zo’n vreemde achtbaan zou worden had ik wel twee keer nagedacht alvorens erin te stappen. Molen was niet echt het juiste woord. Medische draaimolen op volle toeren was misschien beter geweest. En dan zijn we nog niet eens in het een of ander traject beland. We zaten in de voorrondes… en daar werd ik al aardig duizelig van.

Nooit een kind van ons beide?

Een arts vertelde ons na de eerste onderzoeken aan de telefoon (!) dat de kans nihil was dat we ooit een kind van ons beide op een natuurlijke manier zouden krijgen. Het was alsof mijn ogen besloegen en ik even niets meer kon zien. Ik begreep niet goed wat er gezegd werd, laat staan dat ik het besefte. Ik besloot een afspraak te maken bij deze arts om het telefoongesprek nog eens over te doen. Ergens hoopte ik dat de uitkomst dan anders zou zijn. Dat het hele telefoongesprek nooit had plaatsgevonden en er een ander antwoord kwam uit het onderzoek. Maar dat bleek niet zo te zijn. In de tien minuten dat we binnen zaten werd ons nogmaals verteld dat we geen kind zouden krijgen tenzij we IVF wilde overwegen. Klaar. Niets meer, en niets minder. 3 pogingen IVF en daarna basta. Met tranen in mijn ogen heb ik het pand verlaten. De weken erna waren zwaar, loodzwaar. Langzaam kwam het besef binnen dat er een kans bestond dat we ongewenst kinderloos zouden blijven.

IUI/IVF

Wanneer je zelf moeite hebt met in verwachting raken zul je de afkortingen iui en ivf wel kennen. Toch leg ik ze even heel kort uit: IUI wil zeggen dat het zaad van de eigen partner (of in andere gevallen van de donor) wordt ingebracht door middel van een kleine katheter. Het zaad wordt eerst gewassen en gefilterd waardoor alleen de sterke en gezonde cellen worden ingebracht. Deze komen direct op de juiste plek aan, en hoeven dus nog maar een kleine weg af te leggen naar de eicel van de vrouw.

Wanneer iui geen kans van slagen heeft (om verschillende redenen) zal er doorgegaan worden op IVF. Bij deze behandeling worden er eicellen bij de vrouw weg gehaald en in het laboratorium worden deze bevrucht met de zaadcellen van de partner. Daarna zullen deze worden teruggeplaatst in de baarmoeder van de vrouw en is het afwachten of de bevruchting doorzet naar een zwangerschap.

Hormonen enzo…

Wat ik me van te voren niet realiseerde is dat IVF en het weghalen en terugplaatsen van de eitjes geen pijnloze behandeling is. Ik had dat eigenlijk onderschat, ergens dacht ik dat dat allemaal gewoon met een soort stofzuigertje zou gebeuren. Goed, ik heb natuurlijk uren gegoogled.. Dat had ik niet moeten doen. Ik zal jullie dan ook de details besparen, maar google zelf maar eens als je benieuwd bent geworden naar de behandeling.

In beide gevallen zal de arts waarschijnlijk adviseren om hormonen te gaan spuiten. Dit om in een cyclus zoveel mogelijk eitjes te verkrijgen.

De onderzoeken

Onze arts vertelde ons eerder al dat iui geen optie was. Daardoor waren we aangewezen op IVF. Echter, het hele idee van IVF stond ons (maar vooral mij) heel erg tegen. in mijn eerdere blog schreef ik al dat ik het niet zo heb op ziekenhuizen. Wat een ander heeft bij de tandarts of op grote hoogte, heb ik bij ziekenhuizen. Een raar soort ongegronde angst. Maar, een kinderwens (of misschien is het wel een moeder-wens…) is groter dan angst. Zoals de liefde voor een kind groter is dan alle liefdes in de wereld. Vol dapperheid besloten we dan ook om het op ons af te laten komen. Ik voelde me angstig, wat als het na de drie behandelingen niet zou lukken. Wat als we ongewenst kinderloos zouden blijven. Het verdriet was groot. Maar er was eens sprankje hoop en daar hielden we aan vast.

Bovengemiddeld vruchtbaar?

Tussen het slecht nieuws gesprek en het gesprek over de IVF behandelingen zat nogal wat tijd… Deze tijd heb ik nuttig besteed. Ik kon niet geloven dat we enkel en alleen door IVF zwanger zouden kunnen raken. En dus ging ik op onderzoek uit. In mijn twee blogs over vruchtbaarheid verhogende kruiden en supplementen kun je een gedeelte van mijn research terug vinden. (lees: man en vrouw) .

Gesteund door mijn lieve schoonmoeder (Dimph, je bent een engel!) spitte ik door lappen tekst, blogs en boeken. Mijn man begon aan zijn extra dosis vitamines en ook ik gooide mijn potje synthetisch foliumzuur bij het grof vuil.
Ruim 4 weken na ons slecht nieuwsgesprek vroegen we een second opinion aan.
We gingen van “nooit natuurlijk zwanger” naar: “meneer, u bent bovengemiddeld vruchtbaar.” IVF was van de baan!

HSG-onderzoek

Om zeker te weten dat ook mijn lijf optimaal gezond was kregen we een afspraak voor een HSG onderzoek. Hierbij spuiten ze contrastvloeistof door de baarmoeder en eileiders zodat ze met een röntgenfoto kunnen zien of de eileiders goed doorgankelijk zijn. Ik had er weinig zin in, de behandeling was volgens vele erg pijnlijk. Ik kan er over liegen, maar het was pijnlijk. Het was niet tof en toen de arts me tijdens de behandeling vroeg om me te bewegen lukte dit niet. Ik stond letterlijk stijf van de pijn. Mijn man mocht bij het onderzoek aanwezig zijn, en stond verontschuldigend te gniffelen om het kaliber scheldwoorden wat ik als een razende afvuurde op de arts en haar assistentes. (sorry dames.. het was niet persoonlijk!). Ik was dan ook meer dan opgelucht toen er niet alleen een einde kwam aan de helse 15 min pijnscheuten maar er ook een antwoord kwam op de vraag of alles gezond was. Alles is gezond, alles is doorgankelijk en door de behandeling zouden we ook nog eens de komende 6 maanden vermeerderd vruchtbaar zijn.

Conclusie

De conclusie van de afgelopen week, en maanden van slepende onderzoeken is dus eigenlijk heel positief. Twee gezonde en vruchtbare mensen. We beginnen letterlijk op nul. We beginnen overnieuw. Aan de andere kant heb ik me best wel even verward gevoeld. Het ene moment sta je op het lijstje voor IVF, het andere moment ben je net als ieder ander. Ergens beginnen we dus op nul, opnieuw proberen om een kindje te krijgen met twee gezonde lichamen. Aan de andere kant beginnen we toch met een achterstand… Waarom is het in de afgelopen jaren niet gelukt.. (ondanks dat we nu pas gezond zijn blijft het ergens een beetje knagen..)

Het vervolg:

Onze fertiliteitsarts begon na de uitslagen van de HSG gelijk over een mogelijke start met IUI. We hebben er even over na moeten denken. Dit omdat ze ons aanraden direct te beginnen met het injecteren van hormonen. Dit viel bij mij niet helemaal lekker, waarom zou ik met een gezond lijf en iedere maand een stipte eisprong mijn lijf vol met hormonen duwen? In mijn optiek is een gezond lijf behandelen met medicatie niet echt verstandig. We hebben besloten om de komende 6 maanden van extra vruchtbaarheid (door de HSG behandeling) nog volledig zelf te benutten. We leven nu een heel stuk gezonder, de komende 6 maanden ben ik streng: geen cafeine, niet te veel suikers, geen overvloed aan koolhydraten etc.. een gezonde levensstijl om de komende tijd meer kansen te creëren.

Twee gezonde lijven moeten toch wel één gezonde baby kunnen maken?

 


Deze blog is geschreven door Roos, 29 jaar. Ze probeert nu 36 maanden zwanger te worden en houdt je hier op de hoogte van haar belevenissen, de behandelingen en probeert het antwoord te vinden op de meest gehoorde vragen en tips.