moeilijk zwanger worden

Als zwanger worden niet vanzelf gaat, mijn verhaal deel 1

 

Moeilijk zwanger worden, een kleine introductie:

Een heel andere blog dan je van me gewend bent, normaal is het puur informatief. De komende tijd is het af en toe een “column” Een kijkje in het leven van een stel wat niet “zomaar zwanger” raakt.
Ruim 36 maanden zijn we onderweg met onze kinderwens.  De bergen met informatie die online te vinden zijn zorgen voor een hoop verwarring, allerlei tips en informatie.. Allerlei behandelingen. Maar wat is nu waar? Wat houden die behandelingen in? Wat had je liever vooraf willen weten? De komende tijd neem ik jullie graag mee in mijn verhaal.  En probeer ik gaandeweg een hoop vragen te beantwoorden. Na 3 jaar van zelf proberen gaan we nu de medische molen in.

 

De medische molen

3 jaar van zelf proberen heeft zoals je merkt bij ons geen resultaten gegeven en dus besloten we weloverwogen de medische molen in te stappen. Iets wat vooral bij mij best een lading had. Waarom weet ik niet precies. Ik hou niet zo van ziekenhuizen, ik voel me er nooit op mijn gemak. Ik vond het gewoon ook niet zo nodig, waarom zouden we de tijd van deze specialisten, het geld, de rompslomp starten als we er zelf nog niet alles aan gedaan hadden om op een natuurlijke manier zwanger te raken? Eerst zelf proberen dan pas hulp vragen. Zo heb ik het altijd gedaan.
Daarnaast had ik gewoon het perfecte plaatje in mijn hoofd. Op een dag ben je over tijd, je haalt een test en krijgt een smiley/plusje/twee streepjes te zien!
Maar als dat nu niet zo is… we besloten eerder deze maand om naar de huisarts te gaan. Deze was eigenlijk vol begrip, en stuurde ons door naar een specialist in het ziekenhuis waar we later dit jaar de eerste afspraak hebben staan.

Onduidelijkheid

Wat gaan ze dan doen in het ziekenhuis? Ik heb werkelijk waar geen idee. Ik weet het niet, het is me niet verteld en ik was te druk in mijn hoofd om er naar te vragen… En dan begint het googlen. Je zoekt naar de behandelingen, daarna naar de risico’s, je vraagt je af of het dan niet anders kan.. en dan zoek je daar weer verder op en voor je het weet zit je gevangen in een web van online informatie en idiote gedachten over eventuele bijwerkingen. Ik ben een bijsluiter persoon, ik lees altijd heel secuur “wat ik er allemaal wel niet van kan krijgen”. Dat is niet verstandig, dat weet ik… Het is niet zo dat ik dat dan ook allemaal denk te krijgen, maar ik lees het wel en stiekem ben ik me wel heel erg
bewust van allerlei gevaren. Maar uiteindelijk ben ik niets wijzer geworden…Ik begreep het niet.

Praten

Waarom wordt er zo weinig over gesproken? Zeker bij vrouwen onderling. Vol van gelukzaligheid komen in de afgelopen jaren de echo’s en verhalen van vriendinnen op tafel (of op facebook, bij je kopje koffie PATS! in je gezicht!). Pas wanneer er gesproken wordt over je eigen wel  heel lange “wachttijd” voor een kindje komen de verhalen van vriendinnen op tafel, ineens duurde het bij sommige ook wel heel lang, ineens hoor ik verschrikkelijke verhalen over buitenbaarmoederlijke zwangerschappen, miskramen en mislukte behandelingen. Die verhalen waren er niet toen de foto’s van zwart witte kindjes in de buik gepresenteerd werden. Waarom delen we dit niet? Heeft het te maken met dat we slecht nieuws liever voor ons zelf houden? Voelen we ons gefaald? Niet begrepen..?

Voorbereiden op de eerste afspraak

Vanuit de specialist viel er deze week een vragenlijst op de mat, of we deze wilde invullen voor de eerste afspraak. Één mapje met logische vragen, vragen over je levensstijl, je cyclus en of je medicijnen slikt. en één vragenlijst die bij mij totaal in het verkeerde keelgat schoot. Een vragenlijst over onze gemoedstoestand. Een psychisch-score formulier. Met vragen over angstige gevoelens, stellingen als “voor mij hoeft het niet meer” En “het leven heeft geen meerwaarde”-zinnen. Het voelde als een klap in mijn gezicht. Eindelijk ben ik na 3 jaar  zover dat ik ervan overtuigd ben dat we er zelf alles aan gedaan hebben. Dat we gewoon moeilijk zwanger worden, dat het niet vanzelf gaat. Dat we gedaan hebben wat we konden, dat we onze levensstijl hebben omgegooid, dat we precies weten welke dagen ik vruchtbaar ben, etc. Dan toch maar eens naar een specialist hoor, we willen gewoon graag een kindje. Gewoon graag. Niet obsessief.

Psychische keuring?!

En dan komt er vanuit deze specialist de vraag of ik me wel lekker voel? Voel je je angstig? Depressief? Nou nee niet echt nee, als ik me in de afgelopen 3 jaar zo had gevoeld had ik echt wel aan de bel getrokken. Wat zeg ik,als ik me zo depressief als dat lijstje had gevoeld was ik niet aan kinderen begonnen… Dan had ik daar de ruimte niet voor. Als ik geen liefde voor mezelf of het leven had, dan had ik toch geen liefde over om uit te delen aan een kleintje? Zo denk ik er tenminste over.. Zo sta ik in het leven. Moeilijk zwanger worden wil niet zeggen dat ik een moeilijk leven heb…

Het voelde als een psychische keuring. Ik voel me prima, ik zou gewoon heel graag een kindje willen, zoals het gros van de vrouwen. Iedereen mag (als het lukt) een kind op de wereld zetten, maar op het moment dat je daar wat medische hulp bij vraagt moet je ineens eerst door een screening? Zo voelde het wel. Ik voelde me onbegrepen, en een nummertje. Ik had gehoopt dat er iemand was vanuit zo’n ziekenhuis die zou zeggen: “goh, hee! Wat naar dat het niet vanzelf gaat, zal ik jullie helpen?” Dat er in plaats van een formulier over onze psyche een a4-tje bij zou zitten over wat je kan verwachten.. een soort bijsluiter of zo.  Sterker nog, door deze vragenlijst had ik ineens een stuk minder zin in de behandelingen, ik voelde me onbegrepen.

Moeilijk zwanger worden en het onbegrip

Ik denkt dat onbegrip het overkoepelende woord is in deze fase. Ik voel onbegrip. Zelfs vanuit de specialisten.
Het voelt niet fijn om uit te moeten leggen dat het prima gaat, dat je er niet aan onderdoor gaat. Ik voel me onbegrepen als mensen verbaasd zijn dat ik me prima voel ondanks de drang naar moederschap. Dat ik niet depressief en doodongelukkig voor me uit staar, maar leef! Ik voel onbegrip wanneer mensen ineens met allerlei tips komen. Ineens zijn ze allemaal specialist op het gebied van zwanger worden. De meest gehoorde tip is toch wel het zogenaamde loslaten. Vaak gevolgd met een verhaal over een kennisje die na duizend behandelingen en een burn-out op vakantie gaat naar een of ander warm oord, samen besluiten “nou laat dat kind toch maar zitten”en dan spontaan in verwachting raakt. Super fijn voor haar. Maar, ik heb na 3 jaar echt alle internet tips al wel geprobeerd. Ik voel me niet begrepen wanneer mensen denken dat onze “onvruchtbaarheid” tussen onze oren zit.

Maar ik voel ook hoop, omdat we nu eindelijk hulp gevraagd hebben. En hulp gaan krijgen. Ik zoek geen medelijden of tips, ik zoek een antwoord op alle vragen, en bovenal… een zwangerschap!

Wordt vervolgd…


Deze blog is geschreven door Roos, 29 jaar. Ze probeert nu 36 maanden zwanger te worden en houdt je hier op de hoogte van haar belevenissen, de behandelingen en probeert het antwoord te vinden op de meest gehoorde vragen en tips.